అది 2013 లో అనుకుంటా, మేము భార్యా భర్తలం ఇద్దరూ ఉద్యోగాలు చేస్తూ చాలా బిజీగా ఉన్నాము. సొంత ఇంటి కోసం తిరిగి తిరిగి ఒక ఇల్లు ఖాయం చేసుకుని చెక్కపని మొదలుపెట్టాము.
అప్పట్లో మాకు సొంత వాహనం కూడా లేదు. ఉదయాన్నే లేచి రెడీ అయ్యి , అన్నం వండుకుని క్యారేజ్ కట్టుకుని, ఆటో లో కొత్త ఇంటి దగ్గరికి వెళ్లి చెక్క పనులు చూసుకుంటూ, కొత్తగా కొనిపెట్టాల్సిన మెటీరియల్ అంతా కొనిపెట్టి, అక్కడి నుంచి ఆఫీస్ కి వెళ్తూ వెళ్తూ అదే ఆటోలో ఇద్దరం బ్రెడ్డు తిని - చివరికి ఆఫీస్ కి వెళ్లేసరికి చాలా లేట్ అయ్యేది.
లేటుగా ఆఫీస్ కి వెళ్ళాము కాబట్టి రాత్రి వరకు పని చూసుకుని ఇంటికి వచ్చి ఇంత వండుకుని తిని పడుకునే వాళ్ళము. ఎంతో అలసట, జీవిత కాలపు కలలు నెరవేరుతున్నాయని ఆనందం. ఇంత హడావుడి లో మా ఐదేళ్ల అమ్మాయి ని సరిగ్గా చూసుకోలేమో అని వేసవి వచ్చిన వెంటనే మా అత్తగారింటికి పంపాము.
పనమ్మాయి ఒక వారం రోజులు సెలవు అని పది రోజులు మానేసింది. మా బిజీ బిజీ రొటీన్ లో పని అమ్మాయి లేకుండా మేనేజ్ చెయ్యడం తలకు మించిన భారం అయ్యింది. ఇంటి పని ఇద్దరం పంచుకున్నా ఒక పట్టాన తెమలటం లేదు.
ఒక రోజు ఇంటికి రాగానే ఎక్కడి పని అక్కడే ఉంది. కడగాల్సిన పాత్రలు మా సహనాన్ని పరీక్షిస్తున్నాయ్. నేను పని పిల్లని బాగా తిట్టుకున్నాను. అసహనంగా ఎంగిలి పాత్రల్ని తిట్టుకున్నాను. అలా చాలా సేపు తిట్టుకున్నాక మా ఆవిడ వైపు తిరిగి అడిగాను - "ఇందాకటి నుంచి ఇంత చికాకు గా ఉంది నాకు, నీకు ఏమీ అనిపించడం లేదా ?"
తాను చెప్పింది - "ఏవండీ, శ్రమ ఎక్కువ గానే ఉంది - ఒప్పుకుంటాను. కానీ ఇన్ని ఎంగిలి పాత్రలు ఉన్నాయంటే దాని అర్థం - ఇంట్లో ఉన్న వాళ్ళు ఆరోగ్యంగా ఉన్నారని, శుభ్రంగా వండుకుని తింటున్నారు అని, తినేది అరుగుతోంది అనే కదా ! ఇంత కన్నా మనం సంతోషించే విషయం ఏముంటుంది ?"
అంత వేడి లోనూ నా మీద చల్లని జల్లు కురిసినట్టు అనిపించింది. ఇంద్ర ధనస్సు లోని ఏడు రంగులు కలిసిపోయి చివరికి తెల్లని కాంతిగా ఎలా మారతాయి అనేది నాకు అప్పుడు అర్థం అయ్యింది.
