నాకు రావాల్సిన వయసులో ఉండాల్సిన ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలు వచ్చాయని నేను ఎప్పుడూ సంతోషంగా అనుకునే వాడిని.
హోటల్ నుంచి బయటికి వచ్చాక - సగం నిండుగా ఉన్న వాటర్ బాటిల్ చేతిలో పట్టుకుని - పిల్లల్ని బిర్లా మందిర్ కి తీసుకెళ్లాలని రోడ్ పక్కగా నడుస్తూ ఉన్నాము. గుడి తెరవడానికి ఇంకా కొంచెం సమయం ఉంది.
హఠాత్తుగా నా దృష్టి రోడ్ కి, పేవ్ మెంట్ కి మధ్య ఉన్న చిన్న ప్లేస్ మీదకి మళ్లింది. అక్కడ ఒక పిల్లి పిల్ల తలకి దెబ్బ తగిలి మరణ యాతన పడుతోంది. అంత బిజీ రోడ్ లో ఏదో వాహనం ఢీ కొట్టినట్టు ఉంది. తల నుంచి రక్తం కారుతోంది. నాకు గుండె కలచివేసింది. దానికి దగ్గర్లో ఒక పాన్ షాప్ ఉంది, ఇద్దరు వ్యక్తులు ఆ పిల్లిని చూస్తున్నారు కానీ వాళ్లలో వాళ్ళు ఏవో మాట్లాడుకుంటూ ఉండిపోయారు.
'నేను ఏమి చెయ్యాలి ?' అని ఒక్క క్షణం ఆగి, నేను ఏమీ చెయ్యలేను అని నిర్ధారించుకుని - ఒక వేళ నేను ఒక వీధి పిల్లి గురించి ఏమన్నా చేస్తే చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళు ఏమంటారు - నా భార్య పిల్లలు ఏమనుకుంటారు అనుకుని - బాధగా ఉన్నా కూడా ముందుకు వెళ్ళిపోయాను.
బిర్లామందిర్ కొండ ఎక్కి, గుడికి వెళ్లి బయట కొద్ది సేపు కూర్చున్నాము. సాయంత్రం అయ్యింది.
"మీ మొహం బాగా మాడిపోయినట్టుగా ఉంది ఏమిటి ?" అని నా భార్య అడిగింది.
నేను మధ్యాహ్నం రోడ్ మీద రక్తం ఓడుతున్న పిల్లి సంగతి చెప్పాను.
"ఆ సంగతి మీరు ఇప్పుడా చెప్పేది ? అప్పుడే చెప్పి ఉండచ్చు కదా" అన్నది.
"చెప్తే మాత్రం మనం ఏమి చెయ్యగలిగే వాళ్ళం ? ఈ మహా నగరంలో రోజూ అలా ఎన్నో మూగ జీవులు ప్రమాదాల్లో చనిపోతున్నాయి. వాటిని మనం ఏమి చెయ్యగలం ? మున్సిపాలిటీ వాళ్ళకి కాల్ చేసి చెప్తే పట్టించుకుంటారా ? ఒక వేళ ఇంకేమన్నా చేద్దామన్నా మీరు నాది చాదస్తం, అతి జాలి అనుకోరా ?" అని అడిగాను.
"అలా ఎందుకు అనుకుంటాము ? మనం వాటిని బ్రతికించలేక పోవచ్చు. మీ చేతిలో వాటర్ బాటిల్ ఉంది. ప్రాణం పోతున్న పిల్లికి ఒక గుక్కెడు నీళ్లు అన్నా పొసే వాళ్ళం కదా !" అన్నది నా భార్య.
నా ఆధ్యాత్మిక పరిణితి మీద నాకున్న భ్రమలు తొలగిపోయాయి. ఇంత చిన్న ఆలోచన నాకు రానందుకు నేను సిగ్గు పడ్డాను.
ఆ తర్వాత కనీసం ఒక వారం రోజుల పాటు చాలా తీవ్రంగా, ఆ మాటకొస్తే ఇప్పటికి కూడా - ఆ పిల్లి పిల్ల మరణ యాతన పడుతున్న దీనమైన కళ్ళు నన్ను సూటిగా చూస్తున్నట్టు ఉంటాయి. నా లోలోపల నిద్రాణమైన ప్రేమని, కరుణని - నిద్రలేపుతున్నట్టు ఉంటాయి.
No comments:
Post a Comment