నా ఇంటర్ డిగ్రీ రోజులు అన్నీ విజయనగరం లో మా ఇంటి నుంచి వేరే ఊర్లకు ప్రతి రోజు వెళ్లి చదువుకున్నాను. రోజూ ప్రయాణం చేసేటప్పుడు నాతో పాటు వచ్చే చాలా మంది ఫ్రెండ్స్ తో సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ, మంచి విషయాలు డిస్కషన్ చేస్తూ ప్రయాణం ఎప్పుడు అయిపోయిందో కూడా తెలిసేది కాదు.
నేను బుద్ధి మంతుడిని అని నా విశ్వాసం. నా చుట్టూ అనేకమైన అల్లరి చిల్లర టీనేజెర్స్ ఉన్నారు, నేను పవిత్రమైన ఆలోచనలు కలవాడిని అని నా గట్టి నమ్మకం.
ఒక రోజు మేము ఎక్కిన బస్ దారి మధ్యలో చాలా రష్ గా అయ్యింది. మేము వెనక సీట్స్ లో కూర్చున్నాము. దారిలో ఒక పల్లెటూరిలో చాలా మంది ఎక్కారు. ఒక పద్దెనిమిది ఏళ్ల అమ్మాయి నా సీట్ పక్కన నిలబడింది. బస్ నడుస్తోంది. నా ముందు సీట్ మీద చెయ్యి వేసి నేను కూర్చుని ఉంటే సడెన్ గా నా చెయ్యి మీద చెయ్యి వేసింది. నా చెయ్యి పక్కకి జరిపాను. ఇలా ఒక రెండు సార్లు అయ్యింది. నాకు ఆ అమ్మాయి ప్రవర్తన కి చికాకు వేసింది.
మధ్యలో డ్రైవర్ ఒక మాదిరి బ్రేక్ వేశాడు. ఆ అమ్మాయి కింద పడబోయి నా ఒళ్ళో పడింది. ఆ అమ్మాయి వెంటనే లేచింది. నాకు తన మీద అసహ్యం వేసింది.
ఆ అమ్మాయి ప్రశాంతంగా ఉంది, బయటకు చూస్తోంది. ఆ పావుగంట - అరగంట ఆ అమ్మాయిని తిట్టుకుంటూ గడిపాను. మా కాలేజ్ ఉన్న ఊరు వచ్చింది. అందరం అక్కడే దిగాము. ఆ అమ్మాయి, వాళ్ళ వాళ్ళు కూడా దిగి మాకు రివర్స్ డైరెక్షన్ లో వెళ్తున్నారు అని గమనించాను.
"ప్రపంచంలో ఎలాంటి వాళ్ళు ఉంటారో ? నా పక్కన నిలబడ్డ అమ్మాయి నా చెయ్యి మీద చెయ్యి వేస్తూనే ఉంది, డ్రైవర్ బ్రేక్ వేసినప్పుడు నా ఒళ్ళో కూడా పడింది. ఛీ ఛీ" అన్నాను.
"అన్నా, పాపం నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావ్. ఆ అమ్మాయి కాలికి సొట్ట ఉంది. పాపం అన్నా !" అన్నాడు నా పక్కనున్న మా జూనియర్.
అటు తిరిగి చూశాను. తన కాలు అవిటి. నాకు మనస్సు చివుక్కుమంది. (కుహనా) సంస్కారం ముసుగులో నా కళ్ళు మూసుకుపోయాయి. ఒక్క క్షణం నిశితంగా గమనిస్తే ఆ అమ్మాయికి సీట్ ఇచ్చేవాడిని కదా !
మరీ ముఖ్యంగా ఆమె గురించి తప్పుగా ఆలోచించే వాడిని కాదు కదా ! నేను పాతాళం లోకి పడిపోతున్నట్టుగా నాకు అనిపించింది. నా సంస్కారం నన్ను వెక్కిరించింది.
No comments:
Post a Comment